Καλώς ορίσατε στην Ανοιχτή Ακρόαση υπ’ αριθμόν εννέα, με σύνθημα και παρασύνθημα, “η παραβίαση του κόκκινου”.

Γενικότερα, είμαι άνθρωπος της τελευταίας στιγμής.
Γράφω τις εκπομπές μου είτε αμέσως, είτε μήνες ολόκληρους μετά από την πρώτη φορά που σκέφτηκα κάτι για αυτές.

Υπάρχουν κείμενα που για μένα είναι ήδη έτοιμα, αλλά δεν έχω κάτσει μέχρι τώρα να τα γράψω,
μιας και περιμένω την πραγματικά τελευταία στιγμή που θα μπορέσω να το κάνω,
κι αυτή η στιγμή δεν έχει έρθει ακόμη.

Όποτε μου έρχεται να φτιάξω κάτι, συνήθως είναι γιατί έχω κολλήσει σε μια πολύ συγκεκριμένη κατάσταση.
Σε αυτή την περίπτωση, αυτό που κάνω είναι να απλώνω και να μαζεύω μόνος μου το μίτο της Αριάδνης,
ένα  όπλο, δηλαδή, για να μου κάνει παρέα μέσα στο Λαβύρινθο, και να  λειτουργεί ταυτόχρονα για εμένα – και ως παγίδα αλλά και ως διαφυγή.

Μια πρόταση από εμένα και αν θέλετε την κρατάτε.
Αν  σας ενδιαφέρουν πιο πολύ τα δεδομένα και τα γεγονότα, καλύτερα να  κλείσετε τα ραδιόφωνα και να ασχοληθείτε μόνο με τις κάμερες, αυτές  μπορούν να σας πουν με κάθε λεπτομέρεια ακριβώς τί είδαν και τί  κατάλαβαν.
Εμείς εδώ εμπιστευόμαστε τη μνήμη. Παρότι είναι εκτεθειμένη στο πέρασμα του χρόνου
αυτή θα μας πει τί συνέβη, κι όποιος θέλει την πιστεύει.

"Έβγαλε  τα παπούτσια της. Σηκώθηκε. Τώρα τα πόδια της ήταν γυμνά, μόνο το  κίτρινο φουστάνι τής κάλυπτε τα γόνατα. Περπάτησε λίγο μέχρι εκεί που το  κύμα μέρα-νύχτα παλεύει για να φτάσει τη στεριά, με τα μαλλιά της να  πέφτουν στο πρόσωπο από τον αέρα."

Πολύ καλησπέρα σας. Είναι η εκπομπή Ανοιχτή Ακρόαση υπ’αριθμόν εξι. Σενάριο, σκηνοθεσία, μοντάζ, ρεπεράζ, αμπαλάζ, Σπύρος Τζώρτζης.

Μερικές εκπομπές πριν, σε ένα concept που επανέρχεται κατά καιρούς, είχαμε πει ότι το να μεγαλώνεις και να ωριμάζεις απαιτεί μία συνεχή διαδικασία απομυθοποίησης. Για την ακρίβεια, η θεωρία ήταν ότι περνάμε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής μας ηλικίας αγκαλιά με μύθους και ιστορίες που κάνουν τον κόσμο μας πιο κατανοητό. Σε εκείνη την εκπομπή, είχαμε καταλήξει ότι είναι όμορφο και ανθρώπινο να χτίζει κανείς τους μύθους του, να επιλέγει τις εξαρτήσεις του και να πορεύεται με βάση αυτές. Στην σημερινή εκπομπή, θα προσπαθήσουμε να πάμε αυτή τη σκέψη ένα βήμα παραπέρα.

Όπου σήμερα συζητάμε με αφορμή το σκάκι και τις χαμένες παρτίδες.

Ο πατέρας μου έλεγε συχνά, όταν πήγαινε να με εξετάσει στα μαθηματικά, ότι αν δεν μπορείς να εξηγήσεις ένα πρόβλημα ή τη λύση, σημαίνει ότι ούτε κι εσύ ο ίδιος την έχεις καταλάβει. Αρκετά χρόνια μακριά από εκείνη την εποχή, χαίρομαι πάρα πολύ κάθε φορά που μου δίνεται η ευκαιρία να δείξω κάτι σε κάποιον καινούργιο συνάδελφο γιατί έτσι α) βοηθάω κάποιον που από μόνο του είναι τέλειο, και β) επιβεβαιώνω και την δική μου γνώση.

Όλα καλά και άγια, αλλά σαν παιδί κι εγώ, διαφωνώ με τον πατέρα μου – πιστεύω ότι το σκεπτικό του ήταν λίγο άβολο για μένα. Βλέπετε μέχρι τα 15 είχα βασικό πρόβλημα έκφρασης στον προφορικό λόγο, μπέρδευα τη γλώσσα μου και χανόμουνα. Επίσης, έχει τύχει να περιγράψω μια λύση ενός προβλήματος με σχήματα αντί με αριθμούς – το σενάριο είχε να κάνει με τρεις ποδηλάτες που ξεκινούν από διαφορετικό σημείο μιας κυκλικής πίστας με διαφορετικές ταχύτητες και σκοπός ήταν να βρεις που θα συναντηθούν. Τόσα χρόνια μετά ακόμα δεν έχω βρει τη λύση, αλλά έχω σχεδιάσει στο χαρτί την μέθοδο που περιγράφει τις τροχιές τους και το σημείο συνάντησης.

Συνήθως μου αρέσει να λέω ιστορίες. Ένας από τους λόγους που μου αρέσουν οι ιστορίες είναι γιατί πιστεύω πως με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, για τα περισσότερα που μπορεί να συναντήσει κανείς στη ζωή του, υπάρχει μία προηγούμενη εμπειρία κάπου αλλού – ένα βιβλίο μπορεί να έχει να σου πει αυτά που εσύ δεν μπορείς, ένα τραγούδι μπορεί να κάνει την καθημερινότητά σου πολύ πιο εύκολη, ακόμα ακόμα και μία επιστημονική ανακάλυψη μπορεί να είναι ικανή να εξηγήσει εξαιρετικά ένα βίωμά μας. Για τη σημερινή ηχογράφηση, νομίζω πως έχω ανάγκη να σας πω τουλάχιστον τέσσερις ή πέντε από αυτές, αλλά ας μην σας κάψω άλλο για την ώρα, θα προσπαθήσω να αποδείξω τα λεγόμενά μου λίγο παρακάτω. Μέχρι τότε, στη διάθεσή σας, όπως πάντα.

06.45, βάρδια απογευματινή. Βέβαια, το βράδυ και το πρωί δεν έχουν καμία σημασία, μόνο οι ώρες που περνά κανείς εκεί έξω και οι ημέρες στο calendar που αλλάζουν.

Ο Φερ αδειάζει την κούπα τον καφέ και ξεκινά για την πιο ενδιαφέρουσα δουλειά του κόσμου, μια βάρδια που θα ζήλευαν όλα τα παιδιά της γης που έζησαν, άκουσαν ή ονειρεύτηκαν το μεγάλο άλμα της ανθρωπότητας.

[...]

Δεν καταλαβαίνω τίποτα.