رابطه‌ای که از حرفِ ازدواج شروع شد، کم‌کم رسید به تردید، فاصله، دلخوری و تصمیم‌هایی که مدام تغییر می‌کردن. حالا چند ماه گذشته، شرایط هر دو نفر عوض شده و به آخرین نامه‌ی شناخته‌شده‌ی تولستوی به والریا رسیدیم؛ نامه‌ای که در دسامبر ۱۸۵۷ از مسکو نوشته شده.

در این اپیزود دو تا از آخرین نامه‌های تولستوی به والریا رو می‌خونیم و برای آخرین بار برمی‌گردیم به رابطه‌ای که از خلال نامه‌هاش، بخشی از ذهن و احساسات تولستویِ جوان رو هم می‌شه شناخت.

اینجا پرونده‌ی تولستوی و والریا رو می‌بندیم.

هیچ‌کدام از این دو نامه خطاب به والریا نیستند، اما بخش زیادی از هر دو درباره‌ی او و آینده‌ی این رابطه است.

جالب اینجاست که تولستوی در هر کدام، کمی متفاوت از والریا و تصمیمی که برای آینده دارد حرف می‌زند؛ جایی تردیدهایش بیشتر دیده می‌شود و جایی دیگر، بیشتر از والریا و احتمال ازدواج با او دفاع می‌کند.

در این اپیزود از اکسیمورون، این دو نامه را کنار هم می‌خوانیم.

در این اپیزود هم یکی دیگه از نامه‌هایی که تولستوی برای دختر مورد علاقه‌اش، والریا نوشته رو خواهیم خوند.تولستوی در این نامه، در کنار علاقه‌اش به والریا، از تردیدهایش درباره‌ی ازدواج و از ترسِ دیدار حضوری می‌نویسه؛ اینکه شاید در واقعیت، .آون‌طور که خودش رو در نامه‌ها توصیف کرده، به چشم والریا نیاید.

تولستوی جوان در این نامه از رؤیاها و آرزوهایش برای آینده می‌نویسد