Veel van wat normaal belangrijk lijkt, verdwijnt bijna vanzelf. Gesprekken worden eerlijker. Stiltes worden voller. Er hoeft minder. Er mag meer.

De afgelopen maanden heb ik ontdekt dat zelfs een oncologieafdeling een plek kan zijn waar het leven zich in al zijn puurheid laat zien. Niet omdat het een fijne plek is. Dat is het niet. Maar omdat alle maskers er afvallen. We praten daar niet meer over wat nog moet, wat anderen ergens van vinden of hoe het eigenlijk hoort. We praten over liefde. Over angst. Over herinneringen. Over wat nog geleefd wil worden. Over hoe je afscheid neemt. En soms zitten we ook gewoon stil. Zonder dat het stil voelt.

Rubi is al vijftien jaar mijn vriendin. We hebben jarenlang samengewerkt met paarden, in ceremonies en in het voorouderwerk. We hebben veel mensen begeleid bij de grote overgangen in hun leven.

Nu bevinden we onszelf op zo'n overgang.

Een paar weken geleden ging ik met haar mee naar een ingreep die haar pijn zou moeten verlichten. Het werd een zware tocht. Ik stond naast haar en kon niets overnemen. Alleen aanwezig zijn. Dat zijn momenten waarop je opnieuw leert wat vriendschap eigenlijk is.

Na afloop zeiden we tegen elkaar: deze gesprekken mogen niet verloren gaan.

Niet omdat we iets willen uitleggen over sterven.

Maar omdat we merken hoe weinig ruimte er is om er echt over te spreken.

Hoe leef je als je weet dat je tijd eindig is?

Hoe maak je keuzes?

Waar gaat je aandacht naartoe?

Wat is werkelijk van waarde?

We hebben de recorder aangezet om de gesprekken te bewaren.

Misschien volgen er meer. Misschien ook niet. Dat bepalen wij niet. Dat bepaalt het leven, en vooral hoe Rubi zich voelt.

We wilden graag dat deze gesprekken nu gedeeld worden. Niet later. Zodat mensen haar kunnen horen terwijl ze er nog is. Zodat ze niet alleen een herinnering achterlaat, maar ook onderdeel kan zijn van de gesprekken die nu ontstaan.

Ik hoop dat dit gesprek je raakt. Niet omdat Rubi ziek is. Maar omdat ze, juist nu, woorden geeft aan iets waar we uiteindelijk allemaal mee te maken krijgen. Ik hoop dat het een gesprek opent. Over de dood. Over het leven. En over alles wat ertoe doet, zolang we leven.

Credits Podcast 

Music - Zolang Ik Leef, Ceremony by Otion

Introtext - Otion 

Written by: Otion

Beeld: Marjan de Ruijter

Beeld edit: Ester van der Bijl